منتظران مهدی(عج)

morteza-valinezhad — Mon, 29 Jun 2009 15:34:18 GMT

سلام به اين لينك مراجعه كنيد

عشق حسين(ع)

morteza-valinezhad — Thu, 01 Jan 2009 09:27:18 GMT

حسين(ع) بيشتر از آب تشنه ي لبيك بود افسوس كه بجاي افكارش زخم هاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند.دو روز از سال را بياد زخم هايش عزاداري كنيم و بقيه سال راهش را پيروي كنيم.

انشاالله

كربلا ازآن كساني است كه قلبشان در كربلا مي تپد و كربلا در قلبشان.

التماس دعا...

خاطرات جنوب

morteza-valinezhad — Thu, 17 Apr 2008 02:55:18 GMT

نزدیک فروردین که میشیم دلم هوری می ریزه پایین. انگار لحظه ی موعود فرا میرسه انتظار صغرا به پایان می رسه و دوباره دلت هوایی میشه و می ره شلمچه.

توی یکی از روزهای قشنگ خدا تو اون غروب های زیبای شلمچه دلم هوایی شد و به قول بچه ها سیمم وصل شد یه لحظه بیشتر طول نکشید ولی همون لحظه کافی بود تا دوباره خودم و پیدا کنم.

منی که چند وقت بود خودمو صفا و پاکی و... گم کرده بودم خود به خود زانو هام سست شد و نشستم رو خاکاش.

این اولین اردوی من به مناطق جنوب کشور بود که بسیا پر محتوا و تمام جاهاش برام خاطره بود.

اول از دوکوهه بگم: منطقه است در شمال اندیشمک که پس از شروع جنگ به صورت مهم ترین پادگان در شمال خوزستان درآمد این پادگان عقبه یگان های عمل کننده در عملیات فتح المبین بود و پس از آن نیز به پادگان اختصاصی لشکر۲۷حضرت رسول(ص) تبدیل شد. بعد دو کوهه به فکه رفتیم...

عملیات والفجر مقدماتی خاطرات تلخی را برای رزمندگان اسلام در پی داشت. این زمین علاوه بر آنکه مشهد تعداد قابل توجهی از رزمندگان است شاهد شهادت دو فرمانه ی بزرگ جنگ حسن باقری و مجید بقایی بود. فکه همچنین مقتل سید شهیدان اهل قلم شهید سید مرتضی آوینی است.

بعد آن به چزابه و دهلاویه رفتیم دهلاویه که یادمان شهید مصطفی چمران است.

شب را در هویزه(به یاد شهید علم الهدی) ماندیم.

روز بعد به طلائیه رفتیم واقعا چه طلاییه. نمیدونم چی بگم هر چی بگم بازم کم گفتم فقط می خوام بگم که به بچه هایی که اونجا میرن میگن کربلایی...به یاد حاج محمد ابراهیم همت و حاج حسین خرازی...غروب همون روز به شلمچه رفتیم و زیارت عاشورا خوندیم چه زیارتی بود... بهترین جا برای من شلمچه بود شب و تو خرمشهر موندیم و فردای همون روز به اروند کنار رفتیم...

اروند: باجزر و مدی هولناک با دو مسیر متفاوت عمقی وحشدناک خروشی همیشگی. اروند را رودی وحشی خوانده اند. بهتر است بگم اروند رودی وحشی بود. اما این که بر خلاف ظاهر ناآرام و متلاطمش درونی رام و مغموم دارد و بی تاب است.اروند!آرام باش آرام ما نیز داغداریم. اروندآبی رنگ در میان دو امتداد سبز جای گرفته. این دو خط سبز نخلستان های اطراف اروند هستن.یکی در خاک ایران و دیگری در خاک عراق(بصره) چه بسیار وصیت نامه ها زیر همین درختان نوشته شده است. چه بسیار راز ها که پای همین نخل ها دفن شده و چه بسیار ناله ها......

سختی‌های مبارزه از زبان رهبری

morteza-valinezhad — Sat, 09 Feb 2008 17:30:18 GMT

من بارها بازداشت شدم؛ من را شش مرتبه بازداشت کردند، یک بار هم زندان بردند، یک بار هم تبعید شدم. مجموعه این دوران‌ها نزدیک به سه سال طول کشیده است. دوره زندگی ما در آن زمان‌ها، برای ایرانی‌ها دوران بسیار بدی بود.

اولاً نکته‌ی خیلی مهمی را که امروز شاید شماها واقعاً نتوانید آن را درست تصور بکنید، این است که آن دوران، مسایل کشور- سیاست، دولت- مطلقاً برای مردم مطرح نبود؛ حالا مردم ما در کشور، وزرا را می‌شناسند، رئیس‌جمهور را می‌شناسند، آن وقتی که نخست‌وزیر بود، او را می‌شناختند، کارهای عمده را می‌دانند، در مبارزات سیاسی خیلی چیزها را خبر دارند که دولت، امروز چه اقدامی کرده و چه تصمیمی گرفته است؛ ولی آن زمان، دولت‌ها می‌آمدند و می‌رفتند و اصلاً مردم نمی‌فهمیدند!

یک نخست‌وزیر می‌رفت، یک نخست‌وزیر دیگر می‌آمد، کابینه عوض می‌شد، انتخابات می‌شد و اصلاً مردم خبر نمی‌شدند! توجه می‌کنید؟! به کل نسبت به مسایل دولت، بی‌تفاوت بودند. دولت برای خودش کارهایی می‌کرد، مردم راه خودشان را می‌رفتند، دولت راه خودش را می‌رفت، فشار روی مردم، خیلی زیاد بود و آزادی اصلاً نبود.

من یادم است که دوستی از دوستان ما از پاکستان آمده بود، برای ما نقل می‌کرد که بله، من در داخل پارک، فلان کس را دیدم که اعلامیه‌ای را به فلانی داد؛ من تعجب کردم که مگر در پارک کسی می‌تواند به کسی اعلامیه بدهد! او از تعجب من تعجب کرد؛ گفت: چرا نشود؟! پارک است دیگر، انسان اعلامیه را در می‌آورد و به آن طرف می‌دهد. گفتم: چنین چیزی می‌شود؟! این مربوط به دوران مبارزات ما بود که من دوره‌ی نوجوانی را هم گذرانده بودم؛ یعنی اختناق در ایران آن‌قدر زیاد بود که اصلاً تصور نمی‌کردیم ممکن است کسی بتواند به زبان صریح، روشن، روز روشن، جلوی چشم مردم، حرف سیاسی به کسی یا به دوستی بزند، یا کاغذی را به او بدهد، یا کاغذی را از او بگیرد! از بس فشار و خفقان بود؛ به کوچکترین سوءظن، افراد را می‌گرفتند، و به خانه‌های مردم می‌ریختند!

بارها به منزل ما ریختند و منزل ما را گشتند- منزل پدرم، منزل خودم- کاغذها و نوشته‌های من را بارها بردند! خیلی از نوشته‌ها و یادداشت‌های علمی و غیرعلمی من از بین رفته، غارت شده است؛ بردند، جمع کردند و بعد دیگر ندادند؛ یا وقتی دادند، همه‌اش را ندادند! زندگی از لحاظ سیاسی، زندگی سختی بود؛ یعنی زندگی سیاسی، بسیار زندگی سختی بود، خفقان بود آزادی نبود. من در دوره‌ی مبارزات برای جوان‌ها و دانشجوها در مشهد، مدت‌ها درس تفسیر می‌گفتم؛ به بخشی از قرآن رسیدیم که راجع به قضایای بنی‌اسرائیل بود؛ قهراً راجع به بنی اسرائیل هم تفسیر قرآن می‌گفتیم. یک مقدار راجع به بنی‌اسرائیل و یهود صحبت کردم؛ بعد از مدت کمی، من را بازداشت کردند! البته نه به آن بهانه، بی‌جهت و به عنوان دیگری بازداشت کردند، به زندان بردند.

جزو بازجویی‌هایی که از من می‌کردند، این بود که شما علیه اسرائیل و علیه یهود، حرف زده‌اید! توجه می‌کنید؟! یعنی اگر کسی آیه‌ی قرآنی را که راجع به بنی‌اسرائیل حرف زده بود، تفسیر می‌کرد و درباره‌ی آن حرف می‌زد، بعد باید جواب می‌داد که چرا این آیه‌ی قرآن را مطرح کرده است! چرا این حرف‌ها را زده و چرا راجع به بنی‌اسرائیل، بدگویی کرده است! یعنی وضع سیاسی، این گونه وضع سخت و دشواری بود و سیاست‌ها این قدر ضد مردمی و وابسته‌ی به خواست ارباب‌ها بود! البته با این دو، سه کلمه نمی‌شود اوضاع و احوال دوران اختناق را بیان کرد؛ من این را به شما بگویم که حقاً و انصافاً اگر ده جلد کتاب هم نوشته بشود و همه‌ی آنها تشریح و توصیف آن دوران باشد، باز هم نمی‌شود بیان کرد؛ و البته بعضی از حرف‌ها هست که اصلاً نمی‌شود با زبان معمول بیان کرد؛ بعضی از تصورات هست که جز با زبان ادب و هنر بیان نمی‌شود. در شعر می‌شود بیان کرد، در کارهای ادبی و هنری می‌شود بیان کرد؛ اما خیلی از آنها را در زبان معمولی نمی‌شود گفت.

منبع: روزنامه جمهوری اسلامی، 14/11/76

در انتظار مصلح

morteza-valinezhad — Sat, 06 Oct 2007 18:04:18 GMT

روزی خواهد آمد روزی خواهد آمد

و پیامی خواهد آورد در رگ ها نور خواهد ریخت

و صدا در خواهد داد:

ای سبد هاتان پرخواب!

سیب آوردم

سیب سرخ خورشید

مانده ایم که کدامین لحظه می آیی و کدامین روز، سروها و سپيدار ها در راستای قامتت خم گشته اند. آخر،مگر هستی طفیل تو نیست، مگر عالم برای تو نیامده؟من می دانم که آن روز دیر نیست شاید که همین جمعه باشد

چگونگی ظهور امام مهدی(عج)

morteza-valinezhad — Wed, 26 Sep 2007 06:58:18 GMT

واقعیت این است که برخی از یاران امام عصر(ع) در فرا رسیدن هنگامه ی ظهور او و قیام آن گرامی، خود وارد مکه می گردند وبه جست وجوی یار می پردازند. در جست وجوی آنان از آن گرامی است که مردی از طرف امام عصر(ع) نزد آنان می آید و از شمار آنان جویا می شود که آنان می گویند:«ما حدود ۴۰نفر هستیم.»

فرستاده ی ویژه ی امام مهدی(ع) از آنان می پرسد: اگر شما آن حضرت را ببینید چگونه خواهید بود؟

پاسخ می دهند:بخدای سوگند! اگر به ما فرمان دهد برضدکوهها پیکار نماییم به همراه او چنین خواهیم نمود.

و با این سخن عمیق، اعتقادشان به امام مهدی(ع) و آمادگی کامل خویش برای فدا کاری در راه اجرای دستورات او را به نمایش می نهند.

آنگاه فرستاده ی ویژه ی امام شب آینده بسوی همان گروه می شتابد و می گوید:«ده نفراز شایستگان خویش رابرگزینید.»

آنان بر می گزینند و او آنان رابرای دیدار آن گرامی می برد و در شب دیگر به بقیه فرصت می دهد تا بصورت آشکار با آن حضرت دیدار کنند.

و سرنجام آن ۳۱۳نفر بر گرد وجود مبارک آن خورشید جهان افروز در مکه یا اطراف آن گرد می آیند و آنگاه که روز ۲۵ ماه ذیحجه از راه می رسد امام مهدی(ع) بزرگمردی بنام«نفس زکیه»رابسوی مردم مکه می فرستد و آنان او را میان رکن و مقام سرمی برند و سرش را بسوی «سفیانی» در شام گسیل می دارند.

پس از این رخداد است که حضرت مهدی(ع) در روز عاشورا در مسجد الحرام حاضر می شود و درمقام ابراهیم نماز می گذارد و در حالی که یارانش پروانه وار بر گرد او می چرخند نخستین خطابه ی جهانی و جاودانه ی خویش را آغاز می کند.

مولای من، به شوق دیدارت، ما هنوز کودکان انتظاریم.

morteza-valinezhad — Mon, 17 Sep 2007 18:55:18 GMT

سیرت عملی آقا

به هنگام رستاخیز مهدی«ع»، آنچه هست،دوستیو یگانگی است، تا آنجا که هر کس هر چه نیازدارد،ازجیب آن دیگری بردارد، بی هیچ ممانعتی.

درزمان مهدی، مومنان درمعاملات ازیکدیگر سود نگیرند. کینه ها ازدلها بیرون رود، وهمه جا را آسایش و امنیت فرا گیرد.

مهدی، بخشنده است، و بی دریغ، مال و خواسته، به این و آن دهد. نسبت به عمال و کارگزاران و مأموران دولت خویش بسیارسخت گیر باشند، و با ناتوانان و مستمندان، بسیار دلرحم و مهربان.

علامة المهدی، ان یکون شدیداً علی العمال، جواداً بالمال، رحیماً بالمساکین.

مهدی«ع»، دررفتار چنان است که گویی با دست خود، کره و عسل، به دهان مسکینان
می نهد. مهدی «ع»، چونان امیرالمومنین«ع »زندگی کند، نان خشک بخورد و با پارسایی بزید.

لب تشنه بسان شوره زاریم ، بیا

عمری است که ما درانتظاریم، بیا

ای ناب تر از ابر بهاران، مولا

بی لطف تو غرق در غباریم، بیا

ضیافت الله

morteza-valinezhad — Wed, 12 Sep 2007 16:42:18 GMT

«اللهم ارزقنی حج بیتک الحرام فی عامی هذا و فی کل عام»

«بار خدایا روزی ام کن حج خانه ی خود را در این سال و در هر سال»

من هیچ مولای کریمی را بر بنده ی لئیمی صبور تر از تو بر خود ندیدم ای پروردگار من تو مرا دعوت می کنی من از تو روی می گردانم تو محبت افزون می سازی و من با تو به خشم می آیم و با من دوستی و شفقت می فرمایی و من از جهل نمی پذیرم.

«ادعوک یا رب راهبا راغبا راجیا خائفا ، اذا رایت مولای ذنوبی فزعت ، و اذا رایت کرمک طمعت»

ای خدا تو را می خوانم با دلی که هراسان و ترسان است از قهر تو و امیدوار به کرم توست چون به گناهان خود ای مولای من می نگرم زار می نالم و چون به کرم بی پایان تو نظر می کنم امیدوار می گردم.

«الهی و ربی من لی غیرک»

دو نکته از زندگی پر بار امام رضا(ع)

morteza-valinezhad — Wed, 12 Sep 2007 06:16:18 GMT

رفتار و شخصیت آن حضرت

امامان پاک ما در میان مردم و با مردم زندگی میکردند.آنها به مردم درس زنگی می آموختند آنها الگو و سرمشق دیگران بودندو هرگز خود را از مردم جدا نمی کردند. یکی از یاران امام هشتم(ع)می گویند: من هیچ کس را ندیدم که از امام دانا تر باشد. امام به کسی بدی نمی کرد. با همه آرام و با ادب سخن می گفت. صحبت کسی را قطع نمی کرد. پای خود را پیش کسی دراز نمی کرد. با غلامان و زیر دستان مهربان بود. آب دهان به زمین نمی انداخت. با صدای بلند نمی خندید.

همیشه غذا را با خدمتکاران می خورد. حضرت امام رضا(ع) در تابستان روی حصیر ودر زمستان روی پلاس می نشست. آن حضرت لباس های ساده می پوشید اما پیش مردم ظاهر خود را اراسته می کرد

دوستی و یکرنگی با اطرافیان و زیر دستان

وقتی فرصتی پیش می آمد و حضرت رضا(ع)تنها می شد همه اطرافیان خود را از کوچک و بزرگ دور خود جمع می کرد به سخنان یاران خود گوش می داد.با لطف و مهربانی با آن ها سخن می گفت.امام می خواست ان ها احساس جدایی نکنند وخود را کوچک نشمارند. امام با این کار بههمه نشان می داد که انسان های باایمان باهم برابر و برادر هستند و مقام های ظاهری بین مردم باایمان فاصله نمی اندازد.

یکی از یاران امام می گوید: در سفر خراسان باامام بودم وقت ناهار سفره را پهن کردیم. امام همه خدمتکاران و غلامان را به سر سفره دعوت کرد من گفتم بهتر است سفره غلامان را جدا کنیم شما نباید با آنها غذا بخورید.امام فرمود: ساکت باش خدای ما یکی است پدر و مادر ما یکی است و پاداش به عمل انسان است نه به شغل و نژاد او.

شمه ای از زندگینامه شهید تیمور احمدی

morteza-valinezhad — Thu, 06 Sep 2007 16:16:18 GMT

شهید تیمور احمدی متولد سال۱۳۴۷می باشد ایشان در سن ۱۶ سالگی در حالی که در کلاس سوم راهنمایی مشغول تحصیل بودند به جبهه اعزام شدند وی در منطقه عملیاتی دهلران و در عملیات ولفجر ۶ بعد از حدود ۲۰ تا ۲۵ روز عزیمت به جبهه به ندای حق لبیک گفتند و به خیل عظیم شهادت نائل شدند. پیکر شهید تا مدت ها از نظر ها نهان بود تا اینکه بعد از ۱۴ سال چشم انظاری به زادگاهش بازگشت و در بهشت زهرای آکند وآرامگاه ابدی اش آرمید.

ایشان هفتمین فرزند خانواده بودند. از خصوصیات بارز اخلاقی این شهید بزرگوار مهربان و باهوش و زیرک بودنش می باشد ایشان در عین حال دلسوز و مردمی نیز بودند اگر کسی احتیاج به کمک داشت بدون هیچ ناراحتی آن کار را انجام می دادند حتی ایشان کار خود را رها می کردند تا به همسایه یا اطرافیان کمک کنند خیلی به پدر و مادر خود احترام می گذاشتند. به کلاس قرآن می رفتند و ما نوس با قرآن و مسجد بودند. در قسمتی از وصیت نامه ی خود در رابطه با اهل بیت و قرآن اینگونه می نویسند توصیه ای که به شما ها می کنم این است که دعای ندبه و دعای کمیل و زیارت عاشورا را فراموش نکنید که ما هر چه داریم از اهل بیت وائمه معصومین و همین دعا ها داریم.

ایشان در خانواده بیشتر با مادر وبرادر بزرگترش (حاج غلام) صمیمی بودند. در آخرین شبی که شهید بزرگوار به جبهه اعزام می شد سر را بر پاهای مادر مهربانش گذاشت وسفارشاتی به مادرش کرد ایشان در ان شب به مادرش گفت:مادرم به جبهه می روم و شهید می شوم اگر من شهید شدم برای من گریه نکنید زیرا من به خدا می رسم. مرا در بهشت زهرا دفن کنید ومزار مرا گل کاری و چراغانی و مرا زیارت کنید چرا که من به کربلا نزد مولای خود امام حسین(ع) می روم. مادر جان من به جبهه می روم و شهید می شوم تا مملکت جمهوری اسلامی حفظ شود.

ایشان بسیاری اوقات در منزل قبری می کندند و در آن می نشستند و می گفتند ما همه از خاکیم و به خاک بر می گردیم و مادرش هم می گفت پسرم این چه کاری است که می کنی! و کمی ناراحت می شدند دوباره فردای آن روز گوشه ی دیگر حیاط را می کندند و کار های دیروزی را تکرار می کردند و می گفتند که من به جبهه می روم و شهید می شوم. اینها هشداری بود برای خانواده تا آمادگی لازم را جهت شهادت ایشان داشته باشند. زمانیکه ایشان به جبهه اعزام شدند به همه اهل خانه الهام شده بود که به زودی ایشان به مقام بزرگ شهادت نائل می شوند.

پدر این شهید بزرگوار نقل می کنند وقتی تیمور به جبهه اعزام شدند شب دوم بعد از رفتن ایشان خواب دید که پسرش در حال پرواز در آسمان آبی بود پدر که از روی زمین نظاره گر این منظره بودند به شهید می گوید که پسرم تو آنجا چه کار می کنی و به کجا می روی؟ شهید می گوید پدرم من به لقاء الله می روم و به سوی خدا پر واز می کنم و نور الهی را در بر می گیرم. چند روز از این ماجرا گذشت و خبر مفقود الاثر شدن پسرم تیمور را برایم آوردند و بعد از ۱۴ سال چشم انتظاری اکنون پسرم تیمور در زیر خروارها خاک آرمیده است ومن خداوند را شاکرم که پسرم در راه دین اسلام و در راه قرآن و مملکت جمهوری اسلامی جانفشانی کرده است. و من اکنون به عنوان یک پدر شهید از همه مردم و جوانان و بخصوص بسیجیان می خواهم که راه امام و شهدا را ادامه دهند و به گفته ی امام نگذارند این انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد.

از جمله همرزمان شهید بزرگوار آقای رضا عباسی است که از آزادگان عزیز کشورمان هستند ایشان بعد از ازادی هنگامی که فهمیدند تیمور احمدی به درجه ی رفیع شهادت نائل گشتند سری به خانواده ی این شهید بزرگوار زدند و از ایشان دلجویی کردند. از دیگر همرزمان این شهید آقای میر شجاع قاسمی می باشند