«بار خدایا روزی ام کن حج خانه ی خود را در این سال و در هر سال»

 من هیچ مولای کریمی را بر بنده ی لئیمی صبور تر از تو بر خود ندیدم ای پروردگار من تو مرا دعوت می کنی  من از تو روی می گردانم تو محبت افزون می سازی و من با تو به خشم می آیم و با من دوستی و شفقت می فرمایی و من از جهل نمی پذیرم.

 «ادعوک یا رب راهبا راغبا راجیا خائفا ، اذا رایت مولای ذنوبی فزعت ، و اذا رایت کرمک طمعت»

ای خدا تو را می خوانم با دلی که هراسان و ترسان است از قهر تو و امیدوار به کرم توست چون به گناهان خود ای مولای من می نگرم زار می نالم و چون به کرم بی پایان تو نظر می کنم امیدوار می گردم.

«الهی و ربی من لی غیرک»

امامان پاک ما در میان مردم و با مردم زندگی میکردند.آنها به مردم درس زنگی می آموختند آنها الگو و سرمشق دیگران بودندو هرگز خود را از مردم جدا نمی کردند. یکی از یاران امام هشتم(ع)می گویند: من هیچ کس را ندیدم که از امام دانا تر باشد. امام به کسی بدی نمی کرد. با همه آرام و با ادب سخن می گفت. صحبت کسی را قطع نمی کرد. پای خود را پیش کسی دراز نمی کرد. با غلامان و زیر دستان مهربان بود. آب دهان به زمین نمی انداخت. با صدای بلند نمی خندید.

همیشه غذا را با خدمتکاران  می خورد. حضرت امام رضا(ع) در تابستان روی حصیر ودر زمستان روی پلاس می نشست. آن حضرت لباس های ساده می پوشید اما پیش مردم ظاهر خود را اراسته می کرد

دوستی و یکرنگی با اطرافیان و زیر دستان

وقتی فرصتی پیش می آمد و حضرت رضا(ع)تنها می شد همه اطرافیان خود را از کوچک و بزرگ دور خود جمع می کرد به سخنان یاران خود گوش می داد.با لطف و مهربانی با آن ها سخن می گفت.امام می خواست ان ها احساس جدایی نکنند وخود را کوچک نشمارند. امام با این کار بههمه نشان می داد که انسان های باایمان باهم برابر و برادر هستند و مقام های ظاهری بین مردم باایمان فاصله نمی اندازد.

یکی از یاران امام می گوید: در سفر خراسان باامام بودم وقت ناهار سفره را پهن کردیم. امام همه خدمتکاران و غلامان را به سر سفره دعوت کرد من گفتم بهتر است سفره غلامان را جدا کنیم شما نباید با آنها غذا بخورید.امام فرمود: ساکت باش خدای ما یکی است پدر و مادر ما یکی است و پاداش  به عمل انسان است نه به شغل و نژاد او.

ایشان هفتمین فرزند خانواده بودند. از خصوصیات بارز اخلاقی این شهید بزرگوار مهربان و باهوش و زیرک بودنش می باشد ایشان در عین حال دلسوز و مردمی نیز بودند اگر کسی احتیاج به کمک داشت بدون هیچ ناراحتی آن کار را انجام می دادند حتی ایشان کار خود را رها می کردند تا به همسایه یا اطرافیان کمک کنند خیلی به پدر و مادر خود احترام می گذاشتند. به کلاس قرآن می رفتند و ما نوس با قرآن و مسجد بودند. در قسمتی از وصیت نامه ی خود در رابطه با اهل بیت و قرآن اینگونه می نویسند توصیه ای که به شما ها می کنم این است که دعای ندبه و دعای کمیل و زیارت عاشورا را فراموش نکنید که ما هر چه داریم از اهل بیت وائمه معصومین و همین دعا ها داریم.

ایشان در خانواده بیشتر با مادر وبرادر بزرگترش (حاج غلام) صمیمی بودند. در آخرین شبی که شهید بزرگوار به جبهه اعزام می شد سر را بر پاهای مادر مهربانش گذاشت وسفارشاتی به مادرش کرد ایشان در ان شب به مادرش گفت:مادرم به جبهه می روم و شهید می شوم اگر من شهید شدم برای من گریه نکنید زیرا من به خدا می رسم. مرا در بهشت زهرا دفن کنید ومزار مرا گل کاری و چراغانی و مرا زیارت کنید چرا که من به کربلا نزد مولای خود امام حسین(ع) می روم. مادر جان من به جبهه می روم و شهید می شوم تا مملکت جمهوری اسلامی حفظ شود.

ایشان بسیاری اوقات در منزل قبری می کندند و در آن می نشستند و می گفتند ما همه از خاکیم و به خاک بر می گردیم و مادرش هم می گفت پسرم این چه کاری است که می کنی! و کمی ناراحت می شدند دوباره فردای آن روز گوشه ی دیگر حیاط را می کندند و کار های دیروزی را تکرار می کردند و می گفتند که من به جبهه می روم و شهید می شوم. اینها هشداری بود برای خانواده تا آمادگی لازم را جهت شهادت ایشان داشته باشند. زمانیکه ایشان به جبهه اعزام شدند به همه اهل خانه الهام شده بود که به زودی ایشان به مقام بزرگ شهادت نائل می شوند.

پدر این شهید بزرگوار نقل می کنند وقتی تیمور به جبهه اعزام شدند شب دوم بعد از رفتن ایشان خواب دید که پسرش در حال پرواز در آسمان آبی بود پدر که از روی زمین نظاره گر این منظره بودند به شهید می گوید که پسرم تو آنجا چه کار می کنی و به کجا می روی؟ شهید می گوید پدرم من به لقاء الله می روم و به سوی خدا پر واز می کنم و نور الهی را در بر می گیرم. چند روز از این ماجرا گذشت و خبر مفقود الاثر شدن پسرم تیمور را برایم آوردند و بعد از ۱۴ سال چشم انتظاری اکنون پسرم تیمور در زیر خروارها خاک آرمیده است ومن خداوند را شاکرم که پسرم در راه دین اسلام و در راه قرآن و مملکت جمهوری اسلامی جانفشانی کرده است. و من اکنون به عنوان یک پدر شهید از همه مردم و جوانان و بخصوص بسیجیان می خواهم که راه امام و شهدا را ادامه دهند و به گفته ی امام نگذارند این انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد.

از جمله همرزمان شهید بزرگوار آقای رضا عباسی است که از آزادگان عزیز کشورمان هستند ایشان بعد از ازادی هنگامی که فهمیدند تیمور احمدی به درجه ی رفیع شهادت نائل گشتند سری به خانواده ی این شهید بزرگوار زدند و از ایشان دلجویی کردند. از دیگر همرزمان این شهید آقای میر شجاع قاسمی می باشند